1زمینه و هدف: ارتقاء فرهنگ ایمنی بیمار با توجه به الگوی مشارکت بیمار، در سازمان­ها حایز اهمیت می­باشد. هدف از پژوهش حاضر،  طراحی الگوی مشارکت بیمار در ارتقاء فرهنگ ایمنی بیمار بود. روش کار: پژوهش حاضر توصیفی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کارکنان بیمارستان­های آموزشی دانشگاه­های علوم پزشکی مشهد و تربت حیدریه بودند که 536 نفر با روش نمونه­گیری تصادفی طبقه­ای انتخاب شدند. از پرسشنامه محقق ساخته مشارکت بیماران در ارتقاء فرهنگ ایمنی بیمار استفاده شد. پایایی 93/0 به­دست آمد. برای تجزیه و تحلیل داده­ها از نرم افزار LIZREL نسخه 10 استفاده شد. سطح آلفا 05/0 در نظر گرفته شد. یافته­ ها: طبق نتایج این مطالعه، در زمینه پیاده­سازی مشارکت بیمار در ارتقاء فرهنگ ایمنی بیمار در بیمارستان ها باید قبل از هر چیزی به تقویت بعد «پاسخگو بودن در قبال اشتباهات» توجه نمود که از دید کارکنان بیمارستان بیشترین تاثیر را در تحقق مشارکت بیمار در ارتقاء فرهنگ ایمنی بیمار دارد. پس از آن تقویت بعدهای «اخلاقیات و رهبری اخلاق مدار»، «سازماندهی و کنترل سازمانی»، «ویژگی­های بیمار»، «دادن حس کنترل و فعالیت های مشارکتی به بیمار»، «کار تیمی»، «مدیریت و رهبری»، «برنامه­ریزی نیروی انسانی»، «تعامل پزشک با بیمار»و بعد «ارزیابی بیمار» در درجه اهمیت بعدی قرار دارند. نتیجه­ گیری: نتایج نشان داد که  tهمه مسیرهای بین عامل­های تحقیق برابر و بزرگ­تر از 1/96 بود. همچنین نتایج حاکی از آن بود که برازش مدل کلی پژوهش مناسب و قوی است.

زمینه: فرهنگ ایمنی زیرمجموعه ای از فرهنگ سازمانی است و عقاید و ارزش ها به طور خاص منعکس کننده سلامت و ایمنی است. پژوهش حاضر با هدف سنجش فرهنگ ایمنی بیمار در بیمارستان منتخب با رویکرد اعتباربخشی ملی و استانداردهای بیمارستان های دوستدار ایمنی انجام شد. روش: : مطالعه حاضر یک مطالعه مقطعی است که در سال 1398-1397 در دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله (عج) انجام شد. این پژوهش کاربردی یک مطالعه توصیفی است که به روش کیفی انجام شد. حجم نمونه این مطالعه با استفاده از فرمول ریچارد جی شیولسون و از کلیه کارکنان بیمارستان منتخب 262 نفر انتخاب شدند که مشارکت تعداد 257 نفر در مرحله اول و تعداد 201 نفر در مرحله دوم مشارکت داشتند. به منظور ارزیابی فرهنگ ایمنی از پرسشنامه استاندارد پیمایش بیمارستانی فرهنگ ایمنی بیمار (HSOPSC) استفاده شد. یافته ها: مقایسه پایش مرحله اولیه فرهنگ ایمنی با مرحله دوم از مداخلات نشان داد که پایین ترین سطح فرهنگ ایمنی با تعداد حوادث گزارش شده می باشد و درجه ایمنی بیمار بالاترین رتبه را دارد. همچنین تفاوت پایش مرحله اول با مرحله دوم تعیین سطح فرهنگ ایمنی، محل کار(0. 3+)، مسئول مستقیم(0. 1-)، ارتباطات و بازخورد(0. 1+)، فراوانی وقایع گزارش شده(0. 1-)، درجه ایمنی بیمار(0. 2+)، بیمارستان شما(0. 1-)، تعداد حوادث گزارش شده(0. 3+) نشان داده شد و ارتباط آنها نیز معنادار نبود. نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه، می توان با تقویت همکاری بین بخشی و نیز تقویت ارتباطات واحدهای بیمارستان از طریق تعامل و ارتباط صمیمی سوپروایزر با زیردستان در ارتقاء فرهنگ ایمنی موثر اقدام نمود.

زمینه و هدف: ایمنی بیمار برای ارتقای کیفیت مراقبت های سلامت، حیاتی است و به عنوان یک پارامتر مهم توسط همه سازمان های ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی در سراسر جهان، پایش می شود. پرستاران به علت ماهیت کار خود، در حفظ و ارتقای ایمنی نقش اساسی دارند. مطالعه حاضر با هدف مقایسه تاثیر برنامه آموزش ایمنی بیمار بر فرهنگ ایمنی بیمار در بین پرستاران شاغل در مراکز آموزشی درمانی ایلام انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه تجربی، 40 پرستار از مراکز آموزشی درمانی شهر ایلام، انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آموزش مجازی ایمنی بیمار و آموزش به شیوه سخنرانی تخصیص داده شدند. پرسشنامه بررسی بیمارستانی فرهنگ ایمنی بیمار در مراحل قبل و بعد از برنامه آموزشی ایمنی بیمار، توسط پرستاران دو گروه تکمیل شد. داده ها با استفاده از آزمون های کلموگروف و اسمیرنوف، تی مستقل و تی زوجی تحلیل آماری شدند. سطح معنی داری، کمتر از 0.05 در نظر گرفته شد.یافته ها: بعد از مداخله آموزشی، فرهنگ ایمنی بیمار در هر دو گروه آموزش مجازی و سخنرانی به میزان معنی داری بهبود یافت (p<0.01). میانگین نمرات فرهنگ ایمنی بیمار در گروه آموزش مجازی، بیشتر از گروه آموزش به روش سخنرانی بود و این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود (p<0.01).نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد مدیران سیستم های ارائه دهنده خدمات سلامت می توانند از برنامه های آموزشی برای بهبود فرهنگ ایمنی بیمار در بین پرستاران استفاده کنند. همچنین ارائه آموزش های ایمنی بیمار، به صورت مجازی و یا سخنرانی مفید خواهد بود.

سلامتی بزرگترین سرمایه بشری است. در اسناد بین المللی و حقوق بشری حق بر سلامت انسان در زمره حقوق بنیادین بشری می باشد. از منظر نظام حقوق بشر و بین الملل، احقاق این حق منوط به احترام دول به آن و فراهم آوردن تسهیلات بهداشتی و درمانی مناسب جهت بازیابی سلامت افراد بیمار می باشد. در عین حال این مساله بسیار حایز اهمیت است که این نظام حقوقی تا چه حد به امنیت بیمار توجه می کند؟ ایمنی بیمار صرفا منحصر به ارائه مراقبت های بهداشتی و پزشکی مناسب حین درمان نیست، بلکه از لحظه ابتلای فرد به بیماری تا پایان مراحل درمان و همچنین پس از آن بیمار در تمام ابعاد زندگی فردی و اجتماعی به عنوان یک شهروند باید از امنیت جسمی، روحی و اجتماعی برخوردار گردد و نظام حقوقی نمی تواند امنیت این افراد را به خصوص در زندگی اجتماعی و تعامل با اطرافیان (پزشک و مردم) نادیده بگیرد. همانگونه که اجحاف و تبعیض در حقوق هر انسان به لحاظ نژاد، مذهب، جنسیت و... پذیرفته نیست، نادیده گرفتن حقوق بنیادین یک شهروند همانند حق بر سلامت و درمان مناسب و کافی، حق بر داشتن شغل متناسب با توانایی شخص، حق بر حفظ حریم خصوصی، حق بر مصرف کالای [داروی] سالم تنها به خاطر بیمار بودن او و به خطر انداختن امنیت جسمی، روحی و اجتماعی او به صرف بیمار بودن شخص، امری غیرانسانی به شمار می رود. حفظ ایمنی بیمار به عنوان مهم ترین حق او در همه زمینه های زندگی فردی و اجتماعی برعهده تک تک افراد جامعه است، لذا فرهنگ سازی و آگاهی دادن به اقشار مختلف جامعه نسبت به بیمار، ایمنی بیمار، نحوه رفتار و تعامل صحیح اطرافیان با او و جایگاه یک بیمار در اجتماع مقدم بر هر اقدام دیگری می باشد. در این نوشته سعی شده است به ایمنی بیمار و عوامل تهدیدکننده آن توجه شود و برخورد نظام حقوق بشر و بین الملل به این حق اساسی بیماران یعنی حفظ امنیت آنان مورد بررسی قرار گیرد، همچنین بر این مساله تاکید گردد که ما نیازمند مطالعات بیشتر در حوزه ایمنی بیمار و چگونگی حفظ آن می باشیم.

زمینه و هدف: ایمنی بیمار یکی از مهمترین دغدغه های سازمان های مراقبت بهداشتی و درمانی است. اولین گام در ارتقا و بهبود فرهنگ ایمنی بیمار ارزیابی این مقوله است. بر همین اساس مطالعه حاضر به هدف بررسی فرهنگ ایمنی بیمار از دیدگاه پرستاران در بیمارستان های آموزشی استان هرمزگان صورت گرفت.روش بررسی: پژوهش حاضر توصیفی از نوع مقطعی و نمونه پژوهش شامل 190 نفر از پرستاران بیمارستان های آموزشی درمانی استان هرمزگان بود که با استفاده از روش نمونه گیری طبقه ای تصادفی برای مطالعه انتخاب شدند. ابزار این مطالعه پرسش نامه استاندارد «پیمایش بیمارستانی در مورد فرهنگ ایمنی بیمار» HOSPIC بود. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون های آماری تی مستقل و تحلیل واریانس یکطرفه و آزمون تعقیبی LSD (برای مشخص شدن گروه ها) در نرم افزار SPSS نسخه 16 استفاده شد یافته ها: از بین ابعاد مختلف فرهنگ ایمنی بیمار بعد تعداد کارکنان و مسائل مرتبط (40.25%) کمترین امتیاز و بعد کارگروهی درداخل بخش بیشترین امتیاز (85.60%) را کسب کردند. در طی 12 ماه گذشته 63 نفر (35.7%) از پرستاران هیچ گزارش وقوع خطایی ارائه نداده و 53 نفر (30.1%) فقط 1 یا 2 گزارش وقوع خطا را ارائه کرده بودند. امتیاز ابعاد مختلف فرهنگ ایمنی بر حسب سابقه کار، نوع استخدام، بیمارستان، و میزان ساعات کاری متفاوت بود (p<0.05).نتیجه گیری کلی: با توجه به یافته ها پیشنهاد می شود که مدیران و سیاست گذاران عوامل تاثیر گذار بر در فرهنگ ایمنی بیمار را شناسایی کرده، محیط کاری را بهبود داده و فضای سازمانی حمایت کننده ای را به وجود آورند. مطالعات بیشتری برای یافتن علل نارکارآمدی گزارش خطاهای پزشکی، پرستاران در مورد نیاز است.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: از آنجایی که شاخص های ایمنی، عملکردی و نتیجه ای می تواند منجر به بهبود کیفیت مراقبت ها شود بنابراین شاخص های ایمنی بیمار برای پایش و ایجاد ایمنی در مراقبت ها مورد نیازند. مطالعه حاضر با هدف تدوین مجموعه شاخص های ایمنی بیمار به منظور پایش در داشبورد ایمنی بیمار انجام گرفت.روش بررسی: با مرور متون و بررسی شاخص های ایمنی بیمار، ارایه شده در کشورهای استرالیا، انگلستان و سازمان های AHRQ، ESQH، OECD مجموعه شاخص های ایمنی بیمار جمع آوری گردید. سپس شاخص ها طی فرایند دلفی در دو مرحله توسط کارکنان واحد ایمنی بیمار و بهبود کیفیت بیمارستان های دولتی و کارشناسان ایمنی بیمار در معاونت درمان دانشگاه و ستاد مرکزی دانشگاه علوم پزشکی تهران اعتبارسنجی شد. تحلیل داده ها با ویرایش 13 نرم افزار SPSS و روش های آمار توصیفی انجام گرفت.یافته ها: با انجام مطالعه حاضر، 62 شاخص ایمنی بیمار در 8 دسته اصلی: شاخص های بیمارستان ایمن، شاخص های مرتبط با زایمان، شاخص های مرتبط با جراحی، شاخص های مرگ و میر، شاخص های مرتبط با کنترل عفونت، شاخص های مرتبط با خطاهای دارویی و تجویز، شاخص سقوط، سایر شاخص های ویژه، طبقه بندی گردید. نتیجه گیری: با توجه به شناسایی شاخص های ایمنی بیمار در ابعاد مختلف، سنجش میزان اهمیت این شاخص ها و نیز استفاده از آن ها در قالب نرم افزار داشبورد در مراکز بهداشتی درمانی نقش بسزایی در ارتقای ایمنی بیمار و افزایش کیفیت خدمات بهداشتی درمانی خواهد داشت.

زمینه و هدف خطاهای پزشکی به عنوان یکی از پنج علت رایج مرگ و میر محسوب می شوند. ایمنی بیمار موضوع مهمی در سیستم های بهداشت و درمان است و وجود فرهنگ ایمنی بیمار قوی در بیمارستان ها بر رفتارهای مرتبط با ایمنی و کاهش خطاهای پزشکی تاثیرگذار است. هدف این مطالعه بررسی فرهنگ ایمنی بیمار در بیمارستان های اردبیل و مقایسه نگرش کارکنان به عملکرد خودشان نسبت به همکارانشان در زمینه فرهنگ ایمنی بیمار است. روش کار داده های این پژوهش مقطعی از 420 نفر از کارکنان چهار بیمارستان دانشگاه علوم پزشکی اردبیل توسط پرسشنامه «پایش بیمارستانی فرهنگ ایمنی بیمار» HSOPSC و پرسشنامه محقق ساخت نظرات کارکنان درباره عملکرد خودشان در زمینه فرهنگ ایمنی بیمار جمع آوری شده است. به منظور تعیین ارتباط آماری میان مشخصات دموگرافیک کارکنان و ابعاد فرهنگ ایمنی بیمار، از آزمون های تی و آنالیز واریانس یکطرفه، و جهت انجام تحلیل ها از نرم افزار SPSS-24 استفاده شد. یافته ها میانگین کلی درصد پاسخ مثبت به ابعاد فرهنگ ایمنی بیمار 71/65 درصد و در محدوده متوسط بود. بالاترین درصد پاسخ مثبت، مربوط به ابعاد «ارتباطات و ارایه بازخورد درمورد خطاها» (82/86%) و «کار گروهی درون واحدهای بیمارستان» (64/86%) بود. پایین ترین درصد پاسخ مثبت نیز مربوط به ابعاد «تناوب گزارش دهی رخدادها» (83/24%) و «واکنش غیرتنبیهی در قبال رویداد خطا» (93/27%) و مقایسه نظرات کارکنان نسبت به خودشان و همکارانشان نشان می دهد که در اکثر ابعاد، کارکنان عملکرد خود را بهتر از همکارانشان می دانند. ‬ ‬ ‬ ‬ ‬ ‬ نتیجه گیری وضعیت فرهنگ ایمنی بیمار در بیمارستان های مورد مطالعه نیاز به بهبود دارد. همچنین میزان گزارش دهی خطا توسط کارکنان بسیار کم است. لذا افزایش تعداد کارکنان به ویژه پرستاران متناسب با تعداد بیماران و حجم کاری، کاهش ساعات کاری کارکنان، اتخاذ سیاست های فرهنگ ایمنی و غیرتنبیهی، حمایت از کارکنان و اجرای برنامه های آموزشی موثر در بیمارستان ها ضروری می باشد.

مقدمه: طی دو دهه اخیر این تفکر که سیستم سلامت به اندازه کافی ایمن نیست و نیازمند بهبود و ارتقاء یافتن است در سطح جهانی مورد بررسی قرار گرفته است. لذا، بررسی دیدگاه های پرسنل می تواند در اجرای برنامه های ارتقاء آن مفید باشد.هدف: این مطالعه با هدف تعیین فرهنگ ایمنی بیمار از دیدگاه کادر درمان در بیمارستان های آموزشی خرم آباد انجام شده است.مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی که در سال 1393 انجام شد، 280 نفر از کارکنان بیمارستان های آموزشی شهر خرم آباد با استفاده از نمونه گیری طبقه ای انتخاب شدند. شرکت کنندگان پرسشنامه مشخصات فردی و پرسشنامه سنجش فرهنگ ایمنی بیمار در بیمارستان (Hospital Survey on Patient Safety Culture-HSOPSC) منتشر شده توسط آژانس کیفیت و تحقیقات بهداشت و درمان آمریکا، را تکمیل کردند. 250 نفر پرسشنامه ها را بطور کامل عودت دادند. تجزیه و تحلیل اطلاعات با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 16 تجزیه و تحلیل شد. بیان یافته ها با میزان خطای کمتر از 0.05 بعنوان معنی داری آماری در نظر گرفته شد.یافته ها: نشان دادند که فرهنگ ایمنی در بیمارستان های دانشگاهی شهر خرم آباد در دیدگاه کارکنان در سطح مطلوبی نبوده و حیطه های آموزش مداوم و ارتقای مستمر، واکنش غیر تنبیهی به اشتباهات، فراوانی گزارش دهی وقایع، ارتباطات باز، حمایت مدیریت از ایمنی بیمار، ارتباط و بازخورد دادن خطاها از مهمترین ابعاد فرهنگ ایمنی هستند که نیازمند توجه و رسیدگی می باشند.نتیجه گیری: به مدیران بیمارستان ها پیشنهاد می شود که به طراحی برنامه های تغییری در بیمارستان اقدام نمایند تا فرهنگ حفظ ایمنی بیماران در راستای کاهش خطاها و افرایش گزارش آنها تقویت شود.

زمینه و هدف: ایمنی بیمار یکی از مولفه های اصلی کیفیت خدمات در نظام سلامت است، وجود فرهنگ ایمنی بیمار نقش کلیدی در ارتقای سطح ایمنی بیمار، پیشگیری از خطاهای پزشکی و رویدادهای نامطلوب در سازمان های ارائه دهنده خدماتی بهداشتی درمانی دارد. لذا هدف این پژوهش، مطالعه فرهنگ ایمنی بیمار در بیمارستان های دانشگاه علوم پزشکی نیشابور بود.روش بررسی: این پژوهش یک مطالعه مقطعی می باشد که در سال 1392 بر روی کلیه کارکنان واجد شرایط بیمارستان های دانشگاه علوم پزشکی نیشابور انجام شده است. برای بررسی فرهنگ ایمنی بیمار از پیمایش بیمارستانی فرهنگ ایمنی بیمار (HSOPSC) استفاده شده است. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون کای دو و مدل رگرسیون لجستیک در نرم افزار  SPSS 16استفاده شده است.یافته ها: در این مطالعه میانگین امتیاز کلی فرهنگ ایمنی بیمار 25.50±9.52 بود. در میان ابعاد دوازده گانه فرهنگ ایمنی بیمار، بیشترین و کمترین امتیاز به ترتیب مربوط به بعد انتظارات و اقدامات مدیریت در جهت ارتقای ایمنی بیمار (با میزان 42 درصد) و بعد تناوب گزارش دهی حوادث ناخواسته (با میزان 15 درصد) بود. بر اساس مدل رگرسیون لجستیک بین سطح کلی فرهنگ ایمنی بیمار و متغیرهای تماس مستقیم با بیمار، مدت اشتغال در بیمارستان و مدت اشتغال در واحد فعلی ارتباط آماری معنی دار مشاهده شد (p<0.05).نتیجه گیری: در این مطالعه مشاهده شد که میانگین کلی و امتیاز تمامی ابعاد دوازده گانه فرهنگ ایمنی بیمار پایین تر از حد قابل قبول می باشد و وضعیت فرهنگ ایمنی بیمار در بیمارستان های مورد مطالعه نیاز مبرم به بهبود و ارتقاء دارد. لذا ایجاد سیاست هایی در جهت نهادینه ساختن و ارتقاء فرهنگ ایمنی بیمار در کارکنان ضروری به نظر می رسد.